Zuid-Afrika
Zuid-Afrika is sinds 1998 een partnerland van de Belgische ontwikkelingssamenwerking.
Het land bezet de 129e plaats (van de 182) in het VN-rapport voor menselijke ontwikkeling van 2009. De levensverwachting bij geboorte bedraagt er amper 51 jaar. Meer dan tien jaar na de afschaffing van de apartheid blijft armoede een van dé uitdagingen voor het land.
Het huidige samenwerkingsprogramma tussen Zuid-Afrika en België speelt in op de vraag van de Zuid-Afrikaanse regering om de bestaande hulprelatie tegen 2014 uit te doven en op zoek te gaan naar nieuwe samenwerkingsvormen. Bedoeling is om een volwaardige politieke en economische relatie tussen gelijkwaardige partners tot stand te brengen.
Zuid-Afrika hield voor het eerst democratische verkiezingen in 1994. Het blijft een jonge en kwetsbare democratie die voor enorme sociale en economische uitdagingen staat. De grote armoede heeft de criminaliteit de hoogte ingejaagd. Misdaad wordt er beschouwd als een grote bedreiging voor de algemene stabiliteit van het land en voor het welzijn van de Zuid-Afrikaanse burgers.
Ongenoegen over de stedelijke basisdienstverlening zoals lopend water, elektriciteit en sanitaire voorzieningen, vooral in informele nederzettingen, leidt tot steeds meer onvrede. Werkloosheid (officieel ongeveer 23%), een hoge armoedegraad, gebrekkige infrastructuur, en een gebrek aan huisvesting dragen bij aan de groeiende ontevredenheid in deze en andere arme gemeenschappen.
Hoewel Zuid-Afrika er economisch beter aan toe is dan de meeste Afrikaanse economieën, staat het land nog steeds voor enorme uitdagingen op het vlak van gezondheidszorg en landhervorming.
Landhervorming ligt uiterst gevoelig in Zuid-Afrika en werd nog eens extra onder de aandacht gebracht door de teloorgang van de landbouw in buurland Zimbabwe. Voor veel Zuid-Afrikanen verloopt de herverdeling van het land niet snel genoeg. Zuid-Afrika moet een aantal versnellingen hoger schakelen om zijn streefdoel te halen: overdracht van 30% van de landbouwgronden aan de zwarte bevolking tegen 2015.
Het tekort aan gezondheidswerkers in combinatie met een budgettekort voor de hiv-programma’s van de overheid, kan de verwezenlijking van een andere doelstelling van het land in de weg staan. Tegen 2011 wil de overheid 80% van de bevolking die met hiv/aids leeft en behandeling nodig heeft van antiretrovirale geneesmiddelen voorzien. De Belgische interventie focust op personeelsbehoud in de ziekenhuizen en in de gezondheidsadministratie in zijn geheel, wil de productiviteit en prestatiebekwaamheid van dat personeel verhogen, en voorziet hen van HRM-tools.
