Rwanda in een partnerland van de Belgische ontwikkelingssamenwerking sinds zijn onafhankelijkheid in 1962.
Het land strekt zich uit over 26.338 km² en telt 9,3 miljoen inwoners, van wie 87% van de landbouw leeft. De demografische druk leidt tot een grote versnippering van de gronden en maakt de armoedeproblemen op het platteland, waar 83% van de bevolking leeft, alleen maar erger .
Sinds 1994 zijn heel wat inspanningen geleverd voor de sociaal-economische ontwikkeling van het land. Maar met 57% van de bevolking die onder de armoedegrens leeft (2007), blijft Rwanda toch een van de armste landen in de wereld. Minder dan drie vierde van de bevolking heeft toegang tot drinkwater en bijna de helft beschikt niet over hygiënische en sanitaire voorzieningen. Met een arts voor 18.000 inwoners en een verpleegkundige voor 1690 inwoners ligt de gebruiksgraad van de gezondheidsdiensten op 70% (2007).
België is een van de belangrijkste donoren in Rwanda en is actief in verschillende sectoren.
BTC werkt aan een betere toegang tot de basisgezondheidszorg, via de bouw en de rehabilitatie van de voorzieningen en via institutionele versterking op nationaal en regionaal vlak.
De Rwandese justitie wordt met steun van BTC hervormd en institutioneel versterkt.
Diverse Belgische projecten op het gebied van landbouw, water en sanitatie en rurale energie moeten de plattelandsontwikkeling versnellen.
Ook andere donoren doen een beroep op de expertise van BTC. Een voorbeeld daarvan is het programma ter ondersteuning van de herbebossing in 9 districten in het noorden en oosten van Rwanda, dat BTC uitvoert voor rekening van de Nederlandse ambassade in Rwanda. Via het partnerschap met de Europese Unie voert BTC dan weer een programma voor water en sanitatie uit in het zuiden van het land.
Kabarame kon het niet geloven. Hij had altijd geloofd dat je lot al van bij je geboorte vastlag. ‘Je wordt arm geboren en arm ga je ook dood’ bleef een stemmetje hem toefluisteren. Omdat hij geen land bezat en geen opleiding had, werkte hij met zijn karretje als bagagedrager in het plaatselijke handelscentrum. Elke dag verdiende hij tussen 200 en 500 Rwandese frank (70 eurocent) afhankelijk van hoeveel geluk hij had.
Amper 7 % van de Rwandezen heeft toegang tot elektriciteit (2009). In landelijke gebieden, waar 90% van de 10 miljoen inwoners leeft, is dat cijfer nog lager (1% toegang tot elektriciteit). Energie blijft veel te duur in verhouding tot het inkomen van de mensen. Die hoge prijs dwingt de overheid dan ook om de productie en de verdeling te subsidiëren.